Het moet eind 1993 of begin 1994 geweest zijn dat we op de Bibliotheekopleiding het wonder ontdekten: e-mail! We voelden ons de koning te rijk. Kon je zomaar een berichtje sturen naar iemand die een lokaal verder zat. Of met een docent e-mailen. Met Pegasusmail, ook wel pmail genaamd, konden we de hele wereld aan. Pegasus Mail gebruik ik nog steeds met erg veel liefde en plezier overigens.
Edwin hat het er laatst nog over: het beantwoorden van e-mail wordt steeds meer een sleur. Ook ik betrap mezelf er op, dat ik e-mails langer laat liggen. Het kost veel tijd om ze te beantwoorden. Ik heb steeds meer moeite met toepassingen die veel tijd kosten: het schrijven van blogposts kost tijd, net als het lezen en schrijven van een e-mail of het bouwen van een podcast. Je moet er speciaal voor gaan zitten, goed lezen en dan nog goed formuleren ook. Ik moet bekennen: af en toe begin ik e-mail zelfs een beetje ouderwets te vinden. Ik zit er hoe langer hoe meer tegenaan te hikken om de elektronische post te beantwoorden. Om nog maar te zwijgen over mailboxen die te vol zitten.
Onlangs had ik het nog. Al jaren geleden heb ik mijn lidmaatschap van de Nedbib-L mailinglijst opgezegd, vanwege een in mijn ogen verziekte discussiecultuur. Je mist echter ook wat er speelt binnen het vakgebied en dus besloot ik kort geleden maar weer lid te worden. Ik was in ieder geval dolgelukkig dat ik alle discussies van die lijst nu via RSS binnen kan laten komen. De mails laat ik in Gmail binnenkomen met een filter: inbox overslaan en direct labelen die hap. Dat is mijn standaardbehandeling voor alles wat via abonnementen binnen komt. Tot en met de folders van de Lidl aan toe.
Ik ben tegenwoordig lid van twee Fora die draaien op de software van PHPbulletinboard. Dat laatste vind ik heerlijk, want je hebt geen e-mailadres meer nodig. Alle communicatie handel je via de forumssoftware af. Daar waar het ook hoort. Het enige nadeel is dat je geen bestanden over kunt sturen. Dat heb ik echter nog slechts één keer bij de hand gehad.
En voor de rest? Nee, geen Eurocard/Mastercard, maar Google Talk. Voor een select gezelschap (vrouw, schoonzus, een stel vrienden en oh ja, mijn chef (want vriend)). Ook Twitter is aan het uitgroeien tot een mogelijkheid korte berichtjes uit te wisselen en op elkaar te reageren. Dat kan ook in een vertrouwelijke setting als dat gewenst is. Twitteren kun je in een paar seconden.
Als je het daar mee vergelijkt dan wordt e-mail ineens zo'n langzaam medium. Het is zo 1900.
E-mail is zo 1900...
Al een tijdje liep ik rond het idee om een post te schrijven over mijn ervaringen met Twitter. Dymphie was mij echter voor. Het voelt een beetje als na-apen, maar gelukkig zijn mijn ervaringen andere dan die van Dymphie :-).
Hoe is het zo begonnen? Sinds augustus 2008 ben ik gaan twitteren, nog niet zo heel lang dus. Weliswaar had ik al langer een account, maar ik deed er niks mee. Via zijn site stuite ik op de tweets van Jan en ontdekte zo dat hij zelfs in zijn vakantie nog berichtjes kon posten. Dat vond ik zo fascinerend, dat ik koste wat koste wilde weten hoe hij dat nu voor elkaar kreeg. Met wat stoeien is het me gelukt en direct ben ik zelf mee gaan twitteren, deels ook vanuit de vouwwagen.
Al snel heb ik meer mensen toegevoegd en kort daarna ben ik ook begonnen met mijn blog. Hierdoor gingen ook meer mensen mijn tweets volgen en ik op mijn beurt weer hun tweets. Aanvankelijk vond ik het een leuk speeltje en zag ik nauwelijks nuttige toepassingen, maar over dat punt ben ik al lang heen. Ik probeer nu wel vaak wat gerichter te berichten over dingen die op het werk gebeuren of zaken die ik aan het uitproberen ben op het gebied van 2.0.
Welke applicaties gebruik ik? Het liefste gebruik ik Twitterfox. Op alle computers die ik regelmatig op het werk of thuis gebruik, heb ik het inmiddels geïnstalleerd. Daarnaast gebruik ik BeTwittered op mijn Google Homepage. Verder heb ik op twee computers thuis Tweetdeck geïnstalleerd, maar echt warm kan ik er nog niet van worden. Ik heb ook nog Thwirl geïnstalleerd gehad, maar die is inmiddels al weer van de computer verdwenen. Momenteel geef ik voor dit soort toepassingen voornamelijk de voorkeur aan webbased applicaties.
Ook heb ik eenmaal geëxperimenteerd met Remember The Milk om alarmen te krijgen voor "to do" lijstjes. Ik kreeg al snel hele hordes vage types (vooral vrouwen of "vrouwen") achter me aan die ik geblokt wilde hebben. Ben er toen mee gestopt en ik was meteen van mijn problemen verlost.
Wat heeft Twitter mij opgeleverd?
* Veel vakgenoten, waarmee ik voorheen geen contact had
* Veel vakgenoten uit alle hoeken en gaten van de bibliotheeksector. Dit is erg leerzaam en maakt het nòg leuker dan het al was om met vakgenoten contact te onderhouden. Zo volg met heel veel belangstelling alles wat in de openbare bibliotheeksector gebeurt.
* Veel tips op het gebied van web 2.0 toepassingen
* Inspiratie voor blogposts
* Ook bijzonder is de nieuwe dimensie die mijn contact met collega Wouter heeft gekregen.
* Mijn echtgenote vindt bloggen maar niets, maar twitteren is wel haar ding. Dus ook mijn huwelijk heeft weer een nieuwe dimentie (of was het dementie?) gekregen ;-). ("Is jullie huwelijk al zover heen, dat jullie alleen nog via Twitter communiceren?")
* Ik merk duidelijk dat ik een voorkeur ga ontwikkelen voor hardlopende twitterende collegae met jonge dan wel opgroeiende kinderen. Even serieus: dat is de situatie waarin ik op dit moment verkeer en ik merk gewoon dat dat een band schept.
* Ook veel grappige, humoristische momenten.
* Gecontroleerd stoom afblazen doe ik ook graag.
Ik ben nog druk aan het ontdekken aan Twitter. Ik lees dan ook graag en veel tips over het gebruik van Twitter, maar wereldschokkend nieuwe dingen ben ik er nog niet tegen gekomen. Ik probeer het ook voor andere onderwerpen die mijn interesse te gebruiken, maar daarvan is het me nog niet goed gelukt om het zo mooi voor elkaar te krijgen als voor het bibliotheekvak.
Wat moet ik verder nog over kwijt? Ik vind het fascinerend om een berichtje in 140 tekens te proppen en dat daar zoveel leuke dingen uit voort komen.
Plaatje is afkomstig van mfilej, via Flickr
Ding#12: Spelen in de zandbak van de 23 Dingen wiki
Eerst even teruggrijpen op de vorige post over Ding#11. Dymphie attendeerde mij er op dat er nòg een wiki is die ik zou moeten kennen: die van de NL-biblioblogs (en tweets) natuurlijk. Hoe kon ik die nou vergeten? Bij deze dus even recht gezet.
Ik heb lekker liggen spelen in de zandbak van de 23 dingen wiki. Nadat ik het zand van me af heb geklopt kan ik concluderen dat dat een erg leuke wiki is. Ik heb een favoriete film en wel twee favoriete vakantielanden toegevoegd. Je doet er meteen veel nieuwe ideeën op voor fietstochten en andere vakantielanden overigens.
